Specjalna oferta internetowa – 50% zniżki!
Skorzystaj z oferty
PlantSnap
Pielęgnacja roślin
New zealand spinach
(Tetragonia tetragonioides)
Znana również jako
New zealand spinach, Tetragone, Sea spinach
O tej roślinie
Tetragonia tetragonioides, powszechnie znana jako szpinak nowozelandzki, to zielona roślina liściasta pochodząca z Nowej Zelandii, Australii, Japonii i Argentyny. Jest to roślina jadalna, często stosowana jako zamiennik szpinaku. Liście są grube i mięsiste, a roślina wytwarza małe żółte kwiaty.
Instrukcje pielęgnacji
Rozmiar na zewnątrz
12-24 cali (30-60 cm)
Wymagania świetlne
Szpinak nowozelandzki wymaga pełnego słońca do półcienia. Toleruje trochę cienia, ale liście mogą nie być tak delikatne i aromatyczne.
Wymagania wilgotnościowe
Szpinak nowozelandzki preferuje umiarkowany poziom wilgotności, ale toleruje suche powietrze.
Harmonogram nawożenia
Nawozić roślinę co dwa tygodnie zrównoważonym nawozem w okresie wegetacji.
Zasady przycinania
Ściśnij końcówki rośliny, aby pobudzić bardziej krzaczasty wzrost i regularnie zbieraj liście, aby promować nowy wzrost.
Częste szkodniki i choroby
Typowymi szkodnikami są mszyce, przędziorki i mączliki. Choroby zwykle nie stanowią problemu dla szpinaku nowozelandzkiego.
Rozmiar w pomieszczeniu
6-12 cali (15-30 cm)
Harmonogram podlewania
Roślina preferuje wilgotną glebę, ale może tolerować suszę. Podlewaj roślinę obficie, gdy wierzchnia warstwa gleby wyschnie w dotyku.
Zakres temperatur
Roślina preferuje ciepłe temperatury między 60-75 ° F (16-24 ° C), ale może tolerować temperatury tak niskie, jak 50 ° F (10 ° C) i tak wysokie, jak 90 ° F (32 ° C).
Sezon wegetacyjny
Szpinak nowozelandzki to roślina uprawna, która najlepiej rośnie w miesiącach letnich.
Poziom trudności uprawy
Szpinak nowozelandzki jest łatwy w uprawie i utrzymaniu, co czyni go doskonałym wyborem dla początkujących ogrodników.
Strefy mrozoodporności USDA
Szpinak nowozelandzki to delikatna bylina, która jest uprawiana jako roślina jednoroczna w strefach odporności USDA 9-11.
Czy wiesz, że?
Szpinak nowozelandzki został po raz pierwszy sprowadzony do Europy przez kapitana Jamesa Cooka pod koniec XVIII wieku. Był używany jako źródło pożywienia dla żeglarzy podczas długich rejsów, ponieważ jest bogaty w witaminę C i może być spożywany na surowo lub gotowany.
