Strefa alpejska to region lub biom na świecie o warunkach wysokogórskich. To niesamowita ekostrefa do eksplorowania i nauki. Jednak każdy, kto doświadczył nagłego podmuchu wiatru lub letniej burzy w tym regionie, wie, że te środowiska mogą być bardzo surowymi miejscami do życia. Choć nie jest to idealne miejsce do zamieszkania dla większości Homo sapiens, istnieje wiele roślin, które przetrwają i rozwijają się w tych warunkach. Oto niektóre rośliny alpejskie, na które warto zwrócić uwagę podczas wędrówek po tym regionie:

 

 

Moss Campion (Piaskowiec mechowy)

 

Podczas wędrówki wybraną wysokogórską ścieżką możesz natknąć się na coś, co wygląda jak miękka, zielona poduszka. Obsypany małymi, różowymi kwiatami, Moss Campion to roślina alpejska występująca na piaszczystych, skalistych obszarach Gór Skalistych oraz Alp Szwajcarskich. Okrągły kształt poduszki mchu chroni roślinę przed ostrymi, wysuszającymi wiatrami. Rośnie tylko na wysokość około 5 – 15 cm. Dzięki niewielkim rozmiarom roślina może przylegać do ziemi, by utrzymać ciepło i przetrwać mroźne temperatury występujące w biomie alpejskim.

 

 

 

Rocky Mountain Columbine (Orlik górski)

 

Wędrujesz po Kolorado? Oficjalny kwiat tego stanu (a jednocześnie roślina alpejska) nie będzie daleko. Rocky Mountain Columbine wyróżnia się białymi i lawendowymi płatkami, które zdobią ścieżki wysokogórskiego kraju. W środku białego kielicha kwiatowego zobaczysz plamę żółtego koloru. Ten kwiat szczególnie przyciąga kolibry, pszczoły oraz motyle dzięki swojemu intensywnemu aromatowi.

Jednak przechodząc obok tego czarującego kwiatu, musisz zostawić go tam, gdzie go znalazłeś. Wykopywanie roślin na terenach publicznych jest nielegalne. Zachowanie pięknego krajobrazu (którym masz szczęście wędrować) w nienaruszonym stanie to podstawa dobrej praktyki podczas wędrówek. Zrób to, co właściwe, prawda?  

 

 

 

Bristlecone Pine (Sosna długowieczna)

 

Sosna długowieczna, czyli Pinus longaeva, jest najstarszym znanym gatunkiem drzewa na świecie. Występuje na suchych, górzystych obszarach zachodnich Stanów Zjednoczonych, a najstarsze okazy można znaleźć w Białych Górach w Kalifornii. Ich wiek wynosi prawie 5000 lat. To pradawne drzewo alpejskie wytrzymuje wysokości od 11 000 do 12 000 stóp. Żyjąc w tak ekstremalnym, surowym klimacie, jest wolne od konkurencji ze strony innych roślin, owadów i chorób.

Te sosny mają wiele pni. Ich wygląd jest skręcony i chropowaty. Igły drzewa są głęboko żółto-zielone z tępo zakończonymi końcami i mają kwiaty o barwie purpurowo-czerwonej.

 

 

 

Silky Phacelia (Facelia jedwabista)

 

Silky Phacelia, czyli Phacelia sericea, to łatwa do zauważenia bylina występująca w zachodniej części Ameryki Północnej. Prosty pęd fioletowych kwiatów wyrasta z drewniejącej podstawy. Wygląda jak pędzel do malowania. Jego liście są srebrzysto-zielone. Kwiaty tej rośliny alpejskiej pojawiają się od początku maja do końca sierpnia.

 

 

 

Mountain Bluebells (Dzwonek górski)

 

Mountain Bluebells, znane również jako Mertensia ciliata, to górska roślina bylina alpejska, która preferuje niemal stałą wilgotność oraz wysokości od 1500 do 3600 metrów. Roślinę można rozpoznać po dzwonkowatych kwiatach, które kołyszą się na wietrze. Kwiaty są niebieskie, często z różowym odcieniem. Kwiaty rosną w skupiskach, a sama roślina może osiągać wysokość do 90 cm. Ze względu na zamiłowanie do wilgoci najczęściej można ją spotkać wzdłuż brzegów strumieni, na łąkach i wilgotnych klifach.

Kwiaty dzwonka są również jadalne. Roślina ta jest ulubioną przekąską owiec i kóz – ale odpowiednia jest także dla ludzi. Można je spożywać zarówno gotowane, jak i surowe. Indianie z plemienia Cheyanne używali rośliny do przygotowania herbaty, która zwiększała laktację u matek karmiących. Używali też sproszkowanego korzenia do łagodzenia swędzenia wywołanego przez choroby takie jak odra i ospa, co było jednym z wielu okropieństw, jakie Europejczycy przywieźli do Ameryk.

 

 

 

Alpine Willow (Wierzba alpejska)

 

Wierzba alpejska, czyli Salix petrophilia, to mała, płożyście rosnąca wierzba spotykana na całym świecie. Zidentyfikowano ją na północnym wybrzeżu Grenlandii, w Górach Skalistych, Sierra Nevadas oraz w niektórych częściach Chin. Ten krzew dobrze radzi sobie na skalistych wrzosowiskach z warunkami tundrowymi, a jego błyszczące zielone liście łatwo zauważyć.

 

 

 

Las Polylepsowy

 

Znajdujący się w Andach, lasy polylepsowe rosną w osłoniętych miejscach na wysokościach do 4500 metrów. To wiecznie zielone drzewa o poskręcanych korzeniach, należące w rzeczywistości do rodziny różowatych. Oryginalny las można znaleźć w chłodnych zakątkach zachodniej kordyliery Boliwii, choć pozostało mniej niż 10% pierwotnego lasu. Jest to szczególnie zła wiadomość, ponieważ utrata wysokogórskich lasów takich jak te uważana jest za główną przyczynę niedoboru wody. Te lasy są również domem dla trzech ukochanych i zagrożonych ptaków Ameryki Południowej: papug, tukani i królewskich cinclodes.

Społeczności rdzennych mieszkańców Andów wykorzystują drzewa do celów leczniczych, spożywczych, rytualnych oraz jako materiały budowlane. Lasy zaczęły zanikać już w czasach cywilizacji Inków, a jeszcze więcej lasu zostało zniszczone, gdy przybyli konkwistadorzy z owcami i bydłem. Trwają obecnie wysiłki, aby wykupić tereny i odbudować te pradawne lasy. W ten sposób można zachować to unikalne siedlisko i przyczynić się do ograniczenia erozji wodnej.  

 

 

 

Wild Potato (Dziki ziemniak)

 

Na długo zanim Yukon Gold zdobył świat za sprawą frytek w McDonald’s, dzikie ziemniaki twardo rosły w Andach. Zostały one po raz pierwszy uprawiane przez rdzennych mieszkańców w pobliżu Jeziora Titicaca w Peru ponad 8000 lat temu.  

Jeśli teraz spotkasz go podczas wędrówki – masz szczęście. Te pyszne bulwy są zagrożone wyginięciem i mogą być trudne do znalezienia, preferują zarośla i nieużytki. Należąc do rodziny psiankowatych, istnieje ponad 199 gatunków dzikiego ziemniaka. Naukowcy i aktywiści starają się zarejestrować jak najwięcej odmian, zanim te pradawne szczepy zostaną skomercjalizowane i zapomniane z upływem czasu.