
(Brassica napus)

Rapeseed, Canola, Oilseed rape, Colza
Brassica napus, pişirme, biyodizel üretimi ve hayvan yemi için kullanılan yağ açısından zengin tohumları için yetiştirilen hardal ailesi Brassicaceae'nin bir türüdür. Yaygın olarak kolza tohumu, yağlı tohum kolzası veya kanola olarak bilinir. Bitki, 1,5 metreye kadar boylanabilen tek veya iki yılda bir otsu bir bitkidir.
24-36 inç (60-90 cm) boy ve 12-18 inç (30-45 cm) genişlik
Kolza tohumları düzgün bir şekilde büyümek için tam güneşe ihtiyaç duyarlar ve günde en az altı saat güneş ışığına ihtiyaçları vardır.
Kolza bitkilerinin herhangi bir özel nem gereksinimleri yoktur ve çok çeşitli nem seviyelerini tolere edebilirler.
Kolza bitkileri, hızlı büyümelerini desteklemek için büyüme mevsimi boyunca azot bakımından zengin gübrelere ihtiyaç duyar. 10-10-10 oranında dengeli bir gübre idealdir.
Kolza bitkilerinde budama gerekmez, ancak bitkinin üst kısmının budanması, daha yoğun büyümeyi teşvik etmeye ve verimi artırmaya yardımcı olabilir.
Kolza bitkilerini etkileyebilen yaygın zararlılar arasında pire böcekleri, yaprak bitleri ve elmas sırtlı güveler bulunur. Kolza bitkilerini etkileyebilecek hastalıklar arasında kara bacak ve kök kökü bulunur.
İç mekan büyümesi için uygun değil
Kolza tohumu bitkileri, özellikle büyüme mevsimi boyunca düzenli sulama gerektirir. Toprak nemli tutulmalı, ancak su ile tıkanmamalıdır.
Kolza tohumu bitkileri 55-75°F (13-24°C) arasındaki soğuk sıcaklıkları tercih eder. Dona ve hafif donlara dayanabilirler, ancak donma sıcaklıklarına uzun süre maruz kalmak bitkiye zarar verebilir.
Kolza tohumu, iklime bağlı olarak tipik olarak sonbahar veya ilkbaharda yetiştirilir. Daha sıcak iklimlerde, tipik olarak sonbaharda yetiştirilirken, daha soğuk iklimlerde, genellikle ilkbaharda yetiştirilir.
Kolza tohumu, belirli toprak koşulları, düzenli sulama ve gübreleme ve zararlılardan ve hastalıklardan korunma gerektirdiğinden, büyümesi orta derecede zordur.
Kolza, USDA sertlik bölgeleri 3-11'de yetiştirilebilir.
Kolza yağı ilk kez 19. yüzyılda lamba yağı kaynağı olarak üretildi. Araştırmacıların insan tüketimi için güvenli hale getiren daha düşük erusik asit seviyelerine sahip yeni bir kolza tohumu çeşidi geliştirmesinden sonra, popüler bir yemeklik yağ haline gelmesi 1970'lere kadar değildi.