Trujący dąb, czyli Toxicodendron diversilobum lub Toxicodendron pubescens, to kolejny krewniak trującego bluszczu i trującego sumaka. Istnieją dwa gatunki trującego dębu: wschodni i zachodni. Oba gatunki są powszechne w Ameryce Północnej w różnych siedliskach, co czyni go rośliną łatwą do rozpoznania na pierwszy rzut oka.

Podobnie jak trujący bluszcz i trujący sumak, trujący dąb zawiera związek urushiol. Substancja ta wywołuje nieprzyjemną wysypkę, jeśli ma kontakt ze skórą — nawet jeśli zetkniesz się z nią przez dotknięcie sierści swojego zwierzaka czy zabrudzonych butów.

Około 80% ludzi ma reakcję alergiczną na urushiol, ale u większości objawy nasilają się z czasem. Innymi słowy, możesz nie zareagować przy pierwszym kontakcie z urushiolem, ale z każdym kolejnym reakcja będzie coraz poważniejsza.

Urushiol jest szczególnie niebezpieczny, jeśli zostanie spalone, przez co pożary lasów czy patyki do pieczenia pianek stają się szczególnie groźne.

Trujący dąb jest ważną rośliną opiekuńczą dla innych gatunków po zaburzeniach środowiskowych. Jest też jadalny dla wielu zwierząt. Jeśli możesz bezpiecznie pozostawić tę roślinę na miejscu, warto to zrobić dla dobra wielu ekosystemów.

Poniżej dowiesz się więcej o rozpoznawaniu, występowaniu, usuwaniu i leczeniu trującego dębu.

 

 

Jak rozpoznać trujący dąb

Trujący dąb może być trudny do rozpoznania. Nazwa zwyczajowa obejmuje dwa różne gatunki, a zachodni trujący dąb może przybierać kilka form. Gdy zachodni trujący dąb rośnie na pełnym słońcu, przybiera postać krzewu. Jeśli rośnie w cieniu innych drzew, częściej rozwija się jako pnącze.

Liście są również bardzo zmienne. Zazwyczaj rosną w grupach po trzy (czasem pięć lub siedem) i luźno przypominają liście dębu. Są piłkowane lub klapowane, ale nie tak głęboko jak liście dębu.

Zachodni trujący dąb ma zazwyczaj błyszczące liście, podczas gdy wschodni ma lekko owłosione. Liście mają od jednego do czterech cali długości. Często są brązowe na wiosnę, zielone latem, a jesienią przybierają odcienie czerwieni do różu.

Prawdziwe liście dębu nie rosną w nieparzystych grupach. Dodatkowo, trujący dąb ma białe jagody zamiast żołędzi.

Łodygi są zazwyczaj owłosione lub kolczaste.

W skrócie, trujący dąb jest trudny do opisania ze względu na różnorodność form wzrostu. Zwracaj uwagę na grupy trzech liści z owłosioną łodygą i białymi jagodami. W razie wątpliwości lepiej go unikać.

 

 

Gdzie rośnie trujący dąb?

Trujący dąb dzieli się na dwa gatunki: wschodni i zachodni. Zachodni trujący dąb jest powszechny na zachodnim wybrzeżu, od Baja California po Kolumbię Brytyjską. Wschodni trujący dąb rośnie na wschodzie USA, mniej więcej od Wirginii do Teksasu.

Roślina ta dobrze rośnie w różnych siedliskach – na łąkach, w lasach i zaroślach. Dobrze czuje się w cieniu, półcieniu lub na pełnym słońcu przy większości poziomów wilgotności poniżej 5,000 stóp.

Jeszcze raz, sama lokalizacja i siedlisko rośliny nie pomagają wiele – jeśli znajdujesz się na południowym wschodzie lub zachodnich obszarach Ameryki Północnej, istnieje spora szansa, że roślina ta może tu rosnąć.

 

 

Jak usunąć trujący dąb?

Usuwanie trującego dębu jest dość uciążliwe. Zazwyczaj najlepiej zatrudnić profesjonalistę, ponieważ samodzielna eliminacja zwiększa ryzyko kontaktu z toksynami.

Jeśli trujący dąb nie przeszkadza i raczej nie stanowi zagrożenia, zawsze możesz go zostawić. Jednak wielu ludzi woli dmuchać na zimne i go usunąć.

Jeśli chcesz samemu usunąć trujący dąb, najlepiej połączyć ręczne wycinanie z leczeniem chemicznym. To uparte zielsko i często trzeba powtarzać zabieg kilka razy.

1. Zidentyfikuj roślinę i zaplanuj usuwanie na suchy, bezwietrzny dzień.
2. Zabezpiecz się. Nie zapomnij o goglach, masce oraz ubraniu na całe ciało lub rękawicach i kaloszach.
3. Utnij roślinę przy ziemi za pomocą nożyc. Jeśli to możliwe, wykop też korzenie. Umieść liście i gałęzie w czarnych workach na śmieci.
4. Zastosuj na pozostałość preparat chemiczny – herbicyd. Nie zawsze polecamy takie środki, ale usuwanie ręczne jest ryzykowne przy trującym dębie. Lepiej ułatwić sobie to za pomocą środków chemicznych.
5. Pamiętaj, aby nie palić trującego dębu ani nie kompostować go. Zamiast tego umieść go w czarnych plastikowych workach na śmieci. Sprawdź u swojego urzędu, czy można je wyrzucić do lokalnego wysypiska.
6. Oczyść ubrania i narzędzia. Przemyj narzędzia alkoholem, a po wyschnięciu nasmaruj przeguby. Rękawice wypierz przed zdjęciem ubrania, a następnie użyj ich do zdjęcia odzieży. Wszystko natychmiast wypierz, a rękawice wypierz ponownie. Na koniec weź prysznic.

Pamiętaj, że palenie trującego dębu uwalnia toksyny do powietrza, co może spowodować poważne (a nawet niebezpieczne) reakcje w płucach. Niektórzy ludzie reagują na trujący dąb już przez samo przebywanie w jego pobliżu i wdychanie oparów, dlatego podczas usuwania załóż maskę.

 

Jak leczyć wysypkę po trującym dębie?

Na szczęście trujący dąb nie jest aż tak poważny jak trujący sumak. Niemniej jednak wysypka na płucach, twarzy lub dużych obszarach ciała może być bardzo poważna. Niektórzy są znacznie bardziej uczuleni na trujący dąb, co prowadzi do bardzo nieprzyjemnych reakcji.

Gdy tylko zdasz sobie sprawę, że mogłeś dotknąć trującego dębu, spłucz dotknięte miejsce dużą ilością zimnej wody i odtłuszczającym mydłem (np. do naczyń). Może to pomóc zmniejszyć rozprzestrzenianie się oleju zawierającego urushiol.

Nie ma sposobu, by zatrzymać reakcję na trujący dąb. Wysypka zwykle utrzymuje się co najmniej trzy lub cztery tygodnie. Możesz jednak złagodzić objawy, stosując kremy miejscowe i doustne leki przeciwhistaminowe. Benadryl, kąpiele owsiane, lotion kalaminowy i kremy z hydrokortyzonem to dobre opcje.

Staraj się nie drapać wysypki po trującym dębie. Może to prowadzić do infekcji, wydłużając cierpienie i powodując blizny.