
(Eriobotrya japonica)

Loquat, Japanese medlar, Nespera
Eriobotrya japonica to gatunek rośliny z rodziny Rosaceae. Jest to małe lub średnie wiecznie zielone drzewo, które może dorastać do 10-30 stóp (3-9 metrów) wysokości. Liście są duże, ciemnozielone, błyszczące i mają charakterystyczny kształt ze spiczastym końcem i ząbkowanymi krawędziami. Kwiaty są białe i pachnące, a owoc to żółto-pomarańczowe ziarnko, które jest jadalne i smakuje podobnie do połączenia brzoskwini i moreli.
10-30 stóp (3-9 metrów)
Loquat drzewo preferuje pełne słońce do półcienia. Może tolerować pewien cień, ale w słabszych warunkach oświetleniowych będzie produkować mniej kwiatów i owoców.
Drzewa Loquat preferują umiarkowany poziom wilgotności, ale tolerują suche powietrze.
W miesiącach wiosennych i letnich nawozić drzewa loquat zrównoważonym nawozem. Postępuj zgodnie z instrukcjami na opakowaniu nawozu, aby uzyskać dawki stosowania.
Przycinaj drzewa loquat późną zimą lub wczesną wiosną, zanim pojawi się nowy wzrost. Usuń martwe lub chore drewno i przerzedź zatłoczone gałęzie, aby poprawić przepływ powietrza i przenikanie światła.
Typowymi szkodnikami drzew nieśplików włoskich są mszyce, łuski i wełnowce. Choroby, które mogą wpływać na drzewa loquat, obejmują zarazę ogniową, plamistość liści i zgniliznę korzeni.
4-6 stóp (1,2-1,8 metra)
Drzewa Loquat wymagają regularnego podlewania, zwłaszcza w okresie wegetacji. Utrzymuj glebę wilgotną, ale nie podmokłą. Ogranicz podlewanie w miesiącach zimowych.
Drzewo loquat jest odporne w strefach USDA 8-10 i może tolerować temperatury tak niskie, jak 10 ° F (-12 ° C). Preferuje łagodne temperatury między 50-85 ° F (10-30 ° C).
Okres wegetacji drzew loquat trwa od późnej zimy do wczesnego lata. Owoce dojrzewają późną wiosną do wczesnego lata.
Drzewa Loquat są stosunkowo łatwe w uprawie, ale mogą być podatne na szkodniki i choroby. Wymagają regularnej pielęgnacji i przycinania, aby były zdrowe i wydajne.
Strefy twardości USDA 8-10
Drzewa Loquat pochodzą z południowo-wschodnich Chin i są uprawiane od ponad tysiąca lat. Zostały wprowadzone do Japonii w VIII wieku, gdzie stały się znane jako „biwa” i były używane w tradycyjnej japońskiej muzyce i poezji.