
(Salix babylonica)

Weeping willow, Babylon willow, Peking willow
Salix babylonica to drzewo liściaste, które może dorastać do 25 metrów (82 stóp) wysokości. Ma szeroką koronę z opadającymi gałęziami i wąskimi liśćmi, które są jasnozielone na górze i bladozielone pod spodem. Drzewo wytwarza wiosną cylindryczne bazie, po których pojawiają się małe, puszyste nasiona, które są rozsiewane przez wiatr.
50-82 stóp (15-25 metrów)
Wierzby płaczące wymagają pełnego słońca do półcienia. Wolą co najmniej sześć godzin bezpośredniego światła słonecznego dziennie.
Wierzby płaczące preferują wysoką wilgotność i tolerują wilgotną glebę. Często sadzi się je w pobliżu zbiorników wodnych, takich jak stawy lub strumienie.
Wierzby płaczące nie wymagają nawozu, ale wiosną mogą korzystać z nawozu o powolnym uwalnianiu.
Wierzby płaczące wymagają regularnego przycinania, aby zachować swój kształt i zapobiec zbyt ciężkiemu i łamaniu się gałęzi. Przycinanie należy wykonać późną zimą lub wczesną wiosną, zanim pojawią się nowe przyrosty.
Wierzby płaczące są podatne na wiele szkodników i chorób, w tym mszyce, łuski i zarazę wierzby.
Nie nadaje się do uprawy w pomieszczeniach
Wierzby płaczące wymagają dużo wody, zwłaszcza w pierwszych latach wzrostu. Gleba powinna być wilgotna, ale nie podmokła. W okresach suszy drzewo może wymagać częstszego podlewania.
Wierzby płaczące tolerują szeroki zakres temperatur, od -10 do 40 stopni Celsjusza (14 do 104 stopni Fahrenheita). Są odporne na strefy USDA 6-8.
Najlepszy czas na sadzenie wierzby płaczącej to wiosna, po ostatnich przymrozkach. Można je również sadzić jesienią, ale należy je dodatkowo podlać, aby mogły się ukorzenić przed zimą.
Wierzby płaczące są stosunkowo łatwe w uprawie, ale wymagają dużo miejsca i regularnej pielęgnacji, aby gałęzie nie stały się zbyt ciężkie i nie łamały się.
6-8
Wierzba płacząca jest często kojarzona ze smutkiem i żałobą w kulturze zachodniej i czasami nazywana jest „płaczącym drzewem”. Jednak w kulturze chińskiej wierzba płacząca jest symbolem siły i odporności.