
(Rhododendron augustinii)

Augustinii azalea, Augusta rhododendron, Blue rhododendron, Chinese rhododendron
Rhododendron augustinii to wiecznie zielony krzew dorastający do 3 metrów wysokości. Ma ciemnozielone liście o długości 7-15 cm i szerokości 2-4 cm. Roślina wytwarza skupiska bladoniebieskich do lawendowych kwiatów z fioletowymi plamami na górnym płacie.
6-10 stóp (1,8-3 metry)
Rhododendron augustinii woli półcień od pełnego słońca. Toleruje trochę cienia, ale zbyt dużo cienia spowoduje słabe kwitnienie.
Rhododendron augustinii preferuje wysoką wilgotność i powinien być regularnie zraszany. Może również korzystać z nawilżacza w suchych środowiskach.
Rhododendron augustinii wymaga regularnego nawożenia w okresie wegetacji. Zaleca się zrównoważony nawóz z równymi ilościami azotu, fosforu i potasu. Nawóz należy stosować co 2-3 tygodnie.
Przycinanie należy wykonać po kwitnieniu, aby uniknąć obcięcia pąków kwiatowych w przyszłym roku. Usuwanie zużytych kwiatów może również zachęcać do większej liczby kwiatów. Roślinę można kształtować poprzez selektywne przycinanie gałęzi.
Typowymi szkodnikami Rhododendron augustinii są pluskwy koronkowe, przędziorków i mączlików. Mogą również wystąpić choroby, takie jak mączniak prawdziwy i zgnilizna korzeni.
Nie nadaje się do uprawy w pomieszczeniach
Roślina wymaga regularnego podlewania, szczególnie w okresie wegetacji. Gleba powinna być wilgotna, ale nie podmokła. W miesiącach zimowych należy ograniczyć podlewanie.
Roślina preferuje chłodne temperatury między 60-70°F (15-21°C). Może tolerować temperatury tak niskie, jak 20 ° F (-6 ° C), ale jest wrażliwy na wysokie temperatury powyżej 80 ° F (27 ° C).
Okres wegetacji Rhododendron augustinii przypada na miesiące wiosenne i letnie.
Rhododendron augustinii jest średnio trudny w uprawie. Wymaga specyficznych warunków wzrostu i może być wrażliwa na zmiany temperatury i wilgotności.
Rhododendron augustinii jest odporny na strefy USDA 7-9.
Rhododendron augustinii pochodzi z Himalajów i został odkryty przez francuskiego botanika Julesa Émile Planchona w 1854 roku.