
(Juniperus scopulorum)

Rocky mountain juniper, Western juniper, Eastern juniper
Juniperus scopulorum to gatunek jałowca pochodzący z zachodniej Ameryki Północnej, w tym Gór Skalistych od południowo-wschodniej Kolumbii Brytyjskiej na południe do Nowego Meksyku i zachodniej Dakoty Południowej, Wyoming i Montany. Jest to wiecznie zielone drzewo iglaste dorastające do 20-40 stóp (6-12 metrów) wysokości, z pniem o średnicy do 2 stóp (0,6 metra). Liście są igiełkowate, w okółkach po trzy, a szyszki są jagodowe, o średnicy 6-10 mm, niebiesko-czarne z białawym woskowym nalotem i zawierają pojedyncze nasiono.
20-40 stóp (6-12 metrów) wysokości, z pniem o średnicy do 2 stóp (0,6 metra)
Juniperus scopulorum woli pełne słońce od półcienia. Toleruje trochę cienia, ale zbyt dużo cienia spowoduje wrzecionowaty wzrost i zwiększoną podatność na choroby.
Juniperus scopulorum preferuje niską wilgotność i toleruje suche powietrze.
Ten gatunek rośliny nie wymaga nawozów, ale jeśli chcesz go nawozić, wczesną wiosną zastosuj nawóz wolnodziałający.
Juniperus scopulorum nie wymaga przycinania, ale można go przycinać, aby zachować swój kształt lub rozmiar późną zimą lub wczesną wiosną.
Typowymi szkodnikami Juniperus scopulorum są przędziorki, łuski i bagienne. Choroby, które mogą wpływać na ten gatunek rośliny, obejmują rdzę cedrowo-jabłkową, zarazę jałowca i zarazę Phomopsis.
Nie nadaje się do uprawy w pomieszczeniach
Ten gatunek rośliny raz zadomowiony jest odporny na suszę, ale przez pierwszy rok po posadzeniu należy go regularnie podlewać. Następnie należy go podlewać tylko podczas dłuższych okresów suszy.
Ten gatunek rośliny jest odporny na strefy USDA 4-7, co oznacza, że może tolerować temperatury tak niskie, jak -30°F (-34°C) do 0°F (-18°C).
Najlepszy czas na sadzenie Juniperus scopulorum to jesień lub wczesna wiosna, kiedy gleba jest wilgotna, a temperatura jest chłodna.
Juniperus scopulorum jest stosunkowo łatwy w uprawie i utrzymaniu, co czyni go dobrym wyborem dla początkujących ogrodników.
4-7
Jagody jałowca są używane do aromatyzowania ginu i innych napojów alkoholowych, a także były stosowane w medycynie tradycyjnej do leczenia różnych dolegliwości, w tym zapalenia stawów, niestrawności i infekcji dróg moczowych.